Projektanci coraz częściej projektują budynki bez ścian konstrukcyjnych wewnętrznych. Tzw. wolny plan budynku zapewnia większą swobodę dostosowania budynku do jego funkcji użytkowej. Brak ścian konstrukcyjnych wewnętrznych to pozbawienie usztywnienia ścian zewnętrznych. Dlatego coraz częściej projektuje się i wykonuje się usztywnienia murów zewnętrznych za pomocą żelbetowych elementów - rdzeni i rygli ulokowanych w murach płaszczyźnie ścian zewnętrznych. Niewielu projektantów wie, że jeśli spełni się odpowiednie warunki konstrukcyjne, to w ten sposób uzyskuje się mury skrępowane. Tego typu konstrukcje można wykonać też po to, by zwiększyć też nośność murów. W kontekście tego, że beton komórkowy jest najpopularniejszym materiałem murowym mającym wiele zalet (ekologicznym, łatwym w budowie i zapewniającym energooszczędność budynku), ale mającym niewielką wytrzymałość na ściskanie, to skrępowanie jest też sposobem na zwiększenie nośność murów wykonanych z betonu komórkowego.
Co to jest mur skrępowany
Definicja muru skrępowanego została ujęta w normie PN-EN 1996-1-1 (Eurokod 6). Według normy za mur skrępowany uważa się mur, którego odkształcenia zostały w pionie i w poziomie ograniczone przez przylegającą do niego konstrukcję żelbetową lub mur zbrojony. Do krępowania murów wykorzystuje się głównie żelbetowe monolityczne rygle i wieńce stropów albo rygle, jeśli na murach nie ma opartych stropów (co ma miejsce w budynkach typu halowego).
Zalety murów skrępowanych
Powszechnie wiadomo, że mury skrępowane mają większą odporność na zarysowania i większą nośność niż mury bez skrępowania. Dzieje się tak ponieważ skurcz betonu w elementach krępujących powoduje występowanie naprężeń ściskających w murze usytuowanym między elementami krępującymi, co jest bardzo korzystne dla konstrukcji ściany.
Fot.: Przykład budynku z murami skrępowanymi z betonu komórkowego
Mury skrępowane bardzo dobrze sprawdzają się w trudnych warunkach (tereny eksploatacji górniczej, tereny narażone na trzęsienia ziemi, tereny narażone na podtopienia oraz powodzie). Są też stosowane na trudnych terenach w kontekście warunków posadowienia oraz możliwości odkształceń podłoża i na terenach działania silnych wiatrów. Tego typu mury są znacznie bardziej odporne na zarysowania od murów bez skrępowania, dlatego na świecie często wykonuje się je na obszarach poddanych wpływom sejsmicznym. W Polsce mury skrępowane stosowane są na terenach poddanych wpływom eksploatacji górniczej, w miejscach narażonych na wystąpienie osuwisk, na terenach zalewowych itp.
Podsumowanie
Rozwój konstrukcji murowych następuje cały czas i wielotorowo. W przypadku betonu komórkowego polega to na rozwoju wyrobów, a więc polepszaniu ich właściwości użytkowych. Rozwój następuje poprzez synergiczne łączenie ze sobą znanych i dobrze rozpoznanych technologii, umożliwiających ich optymalne wykorzystanie oraz zwiększenie ich wspólnej interakcji. Takim rozwiązaniem jest właśnie łączenie konstrukcji murowych z żelbetem. To daje szersze możliwości zastosowania betonu komórkowego jako materiału konstrukcyjnego.
